“เจ้า!” เขาจ้องไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโกรธ
มู่เฉียนซีค่อย ๆ เดินเข้าไปและหยุดอยู่ข้างกายเขา จากนั้นก็กล่าวกับเขาว่า “ในเมื่อเจ้ารู้จักหญ้าวิญญาณขั่วหยิน แน่นอนว่าเจ้าน่าจะเก็บมันมาบ้างแล้วสินะ! เอามันออกมาซะ!”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไร?” เขากล่าว
“เจ้าคิดว่ามีสิทธิ์อะไรกันล่ะ?” มู่เฉียนซีเล่นพัดวิหคเฟิงหลิงที่อยู่ในมือ และดวงตาที่เย็นยะเยือกของนางก็สว่างวาบขึ้น
จากนั้นธาตุวายุก็กระเพื่อมอยู่รอบตัวของเขาเป็นระลอก และมันก็ได้ฉีกบาดแผลของเขา จนทำให้เขาต้องเจ็บปวดจนขบฟันเอาไว้แน่น
“มีแค่นี้แหละ!”
เขาหยิบเอาสมุนไพรวิญญาณขั่วหยินออกมาสามต้น ถึงจะมีคุณภาพที่ไม่สูงนัก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นี่คือผนึกซวน ถือว่าข้าซื้อมันก็แล้วกัน!”
“เจ้าต้องการซื้อสมุนไพรวิญญาณขั่วหยินสามต้นนี้ด้วยหยกวิญญาณเพียงก้อนเดียวเนี่ยนะ นี่เจ้าทำเหมือนกับให้ขอทานอย่างนั้นแหละ!”
“นี่ข้าไม่ได้ให้ขอทานเสียหน่อย แต่กำลังมอบให้กับศัตรูผู้พ่ายแพ้ต่างหาก! ผนึกซวนแค่ชิ้นเดียวนี้ยังถือว่าดีกว่าเจ้าที่ไม่คิดจะจ่ายเลยสักแดงเดียวด้วยซ้ำ ฉะนั้นถือว่าข้ามีความกรุณามากกว่าอีกนะ”
ความกรุณาหรือ! ชายผมขาวนึกถึงคำนี้อยู่ภายในใจ
