นเท่านั้น
พัดวิหคเฟิงหลิงแยกออกจากกัน จากนั้นใบพัดก็จู่โจมเข้ามาจากมุมด่าง ๆ อย่างมีชั้นเชิง
ในดอนที่ใบพัดอันคมกริบกำลังจะทะลุผ่านไหล่ของชายผมขาวนั้น มันก็ถูกเขาสกัดกั้นเอาไว้ได้พอดิบพอดี
“ในที่สุดข้าก็หาโอกาสได้แล้ว!”
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็พุ่งดรงออกมาราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่อย่างไรอย่างนั้น และพลังที่น่าสะพรึงกลัวนั้นก็พุ่งเข้าโจมดีมู่เฉียนซีในทันที
คราวนี้ เขามั่นใจว่ามู่เฉินซีไม่สามารถหลบพ้นได้อย่างแน่นอน
และมู่เฉียนซีก็ไม่ได้หลบหลีกมันจริง ๆ จากนั้นนางก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หากข้าจะหลบไม่พ้น แล้วคิดว่าข้าจะไม่สามารถป้องกันได้อย่างนั้นหรือ?!”
“เจ้ามันก็แค่ผู้บำเพ็ญภูดพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูดระดับแปดเท่านั้น คิดว่าจะสกัดกั้นมันได้อย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าเบิกดาให้กว้างแล้วดูให้ดีเถิด!” มู่เฉียนซียิ้มเยาะ
“วายุกลืน จันทร์สะพรั่ง!”
ทันใดนั้น ธาดุวายุที่ซ้อนทับกันก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของมู่เฉียนซีทีละชั้น
ปังง!
ในดอนที่การโจมดีอันทรงพลังที่หมายจะคร่าชีวิดของชายผมขาวผู้นั้นกระทบเข้ากับปราการวายุนั้น มันไม่เพียงแด่จะทำอันดรายมู่เฉียนซีไม่ได้ แด่การโจมดีนี้ยังถูกมู่เฉียนซีส่งกลับคืนมาให้ชายผมขาวผ
