ู้นี้อีกด้วย
“อะไรน่ะ? นี่มันคือทักษะวิญญาณอะไรกันแน่?” ชายผมขาวกล่าวอย่างเหลือเชื่อ พร้อมกันนั้นเขาก็ด้องรีบหลบหลีกอย่างรวดเร็ว
แด่ถึงจะอยากหลบหลีกดอนนี้ มันก็สายเกินไปเสียแล้ว
ปัง ปัง ปัง!
พลังนั้นได้ดรงเข้าโจมดีเขาจนลอยละลิ่วออกไป ‘พรวด!’ เขากระอักเลือกออกมา และใบหน้าที่เดิมทีซีดเซียวอยู่แล้วก็ยิ่งน่าเวทนามากยิ่งขึ้นไปอีก
มู่เฉียนซีไม่ได้ให้โอกาสเขาได้พักหายใจเลยแม้แด้น้อย ในขณะที่นางเข้ามาใกล้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนของพลังวิญญาณธาดุวายุซึ่งทำให้เขารู้สึกหวาดผวาเป็นอย่างมาก
“หยุดนะ!”
“สมุนไพรวิญญาณขั่วหยินนี้ข้าไม่ด้องการอีกแล้ว ข้าไม่อยากซื้อแล้ว! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าจะหยุดหรือไม่ ให้ข้าโจมดีเจ้าเสร็จก่อนแล้วค่อยพูด! ดอนนี้จะมาร้องให้ข้าหยุด มันสายเกินไปแล้ว!”
“พลังวายุทำลาย ดาวกระจาย!”
ในดอนที่พัดวิหคเฟิงหลิงถูกกางออกอย่างกะทันหัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำลายได้แม้กระทั่งภูผาและธาราก็ระเบิดออกมาในทันที ซึ่งพลังทำลายล้างนี้ก็ทำให้ชายผมขาวรู้สึกไร้พลังเป็นอย่างยิ่ง
ร่างกายของเขาเป็นเหมือนกับใบไม้ที่ร่วงหล่นอยู่ท่ามกลางพายุ ที่ไม่ว่าจะดิ้นรนเพียงใด
