ทมิฬผู้นั้นเขาก็รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว แต่ทว่าเขากลับไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ในเวลานี้เขาได้พาคนของหอรัตติกาลติดตามมู่เฉียนซีไปกินอาหารทะเลจริง ๆ และไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะปากคอเราะร้ายและใจร้ายมากแค่ไหน แต่ฝีมือของนางนั้นไม่เลวเลยจริง ๆ
คนของหอรัตติกาลต่างก็มีความสุขเป็นอย่างมาก “โอ้ยยย! มันจะอร่อยเกินไปแล้ว ข้าไม่เคยกินอาหารทะเลย่างที่อร่อยมากขนาดนี้มาก่อนเลย!”
“แม่นางมู่ท่านยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว ผู้ใดที่แต่งงานกับท่านจะต้องโชคดีมากเป็นแน่”
“……”
คนอื่น ๆ ก็ชื่นชอบเป็นอย่างมาก และมีเพียงซูอี้ชิงที่ยังคงมีสีหน้าที่ไร้อารมณ์ แม้ว่ารสชาติมันจะอร่อยมาก แต่กลับไม่สามารถบรรเทาอาการเจ็บปวดที่อยู่ภายในร่างกายของเขาได้อยู่ดี!
หลังจากที่อิ่มหนำสำราญแล้ว มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นว่า “ในเมื่อกินเสร็จแล้วก็เริ่มทำงานให้ข้าได้แล้ว! ลงไปที่ก้นทะเลแล้วหาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาให้ข้า หากเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดจะดีมาก หากสัตว์เทพมันหายากก็ไม่ต้องบีบบังคับตนเองเกินไปนัก”
ซูอี้ชิงยอมรับในคำสั่งของมู่เฉียนซีที่สั่งการลูกน้องของเขา ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเคลื่อนไหวทันที
เสี่ยวโม่โม่เริ่มขันอาสาด้วยตนเอง “นายท่าน ข้าก็อย
