ในเมื่ออาถิงโมโหแล้ว นางจึงกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว นี่คือความคิดของข้าเอง! ไม่ได้เป็นเพราะความสามารถของอาถิงจัดการกับเจ้าเอ้อคุนตัวนี้ไม่ได้ แต่เป็นข้าเองที่ทำให้สุ่ยจิงอิ๋งต้องออกมาช่วย แต่นั่นก็เป็นเพราะข้าอยากให้อาถิงอยู่ข้างนอกไปนาน ๆ อย่างไรเล่า!”
“ถึงท่านพี่จะไม่ออกโรง ข้าก็สามารถทำได้เช่นกัน!” อาถิงกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“ใช่แล้ว! นี่เป็นความคิดพลาดของข้าเอง ข้าขอโทษไม่ได้หรือ?”
“เห็นแก่ท่าทางที่จริงใจของเจ้า ข้าจะไม่โกรธเจ้าไปก่อนก็แล้วกัน และคราวหน้าข้าไม่อนุญาติให้เจ้าคิดเองเออเองอีกแล้ว!”
“ไม่มีปัญหา!”
แปะ! แปะ!
เอ้อคุนน้อยตัวนั้นกำลังดิ้นรนอยู่บนพื้นจนเกิดเสียงเปาะแปะ ซึ่งการดิ้นรนของมันนั้นล้วนไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวถามว่า “ซีเอ๋อร์ จะให้จัดการเจ้าสิ่งนี้อย่างไร?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ฆ่ามันทิ้งไปเถอะ! หากปล่อยเจ้าสิ่งนี้เอาไว้ก็จะเป็นอันตรายเสียเปล่า ๆ”
“ด้วยความสามารถของพวกเราในตอนนี้ทำได้เพียงคนึกมันเอาไว้ และไม่สามารถฆ่ามันได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะฆ่ามันแต่ก็เป็นการกำจัดแค่เพียงร่างกายของมันเท่านั้น แต่ดวงวิญญาณของมันก็ยังไม่สูญสลายไปอยู่ดี เพราะว่ามันเป็นสัตว์ร้ายโบราณ!”
