ในที่สุดเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ก็เริ่มตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ ก่อนหน้านี้มันไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่ามู่เฉียนซีทำอะไรบางอย่างใต้จมูกของมันบ้าง และนั่นเป็นเพราะว่ามันทระนงตนมากเกินไป
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้มันออกมาได้เพียงแค่ครึ่งเดียว และต้องติดอยู่ระหว่างกลาง มันก็คงจะไม่โกรธจัดถึงขนาดนี้
ในเวลานี้ รอยร้าวบนยอดของหอคอยแห่งความมืดที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศก็เริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมาแล้ว
และพลังแห่งความมืดนั้นก็ไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งมันก็ได้พุ่งตรงไปตรึงสัตว์ร้ายตัวนั้นให้กลับลงไปใต้พื้นดินดังเดิม
“โฮกกกก!” มีเสียงคำรามร้องอย่างต่อเนื่อง เห็นได้ชัดว่าตอนที่มันถูกตรึงให้กลับลงไปนั้นทุกข์ทรมานมากเพียงใด
“บัดซบเอ้ย! ไอ้หอผนึกสัตว์ร้ายแห่งความมืดของหอคอยนิรันดร์บัดซบนี่ ให้ตายเถอะ! เจ้าหายสาบสูญไปหลายปีขนาดนี้แล้ว ยังมาหลอกหลอนอยู่อีกรึ ยังคิดที่จะทรมานข้าอยู่อีกหรืออย่างไร!”
“อ๊ากกกกก!”
เจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นถูกหอคอยขนาดย่อมนั้นทรมานอย่างหนัก และมู่เฉียนซีกับซูอี้ชิงก็รู้สึกว่าแรงกดดันก่อนหน้านี้ได้สูญสิ้นไปแล้ว
ซูอี้ชิงจ้องมองไปข้างหน้า เป็นอย่างที่หนุ่มน้อยผู้นั้นบอกจริง ๆ ที่นี่ได้ตรึง
