ที่สุด และนอกจากนี้มันยังดึงดูดคำเยาะเย้ยของอาถิงอย่างต่อเนื่องอีกด้วย
“รอให้หอหมอปีศาจของดินแดนทางทิศตะวันออกเข้าที่เข้าทางแล้ว หากเจ้าหมอนี่ยังคงดื้อรั้นอยู่ ข้าก็ควรที่จะเปลี่ยนเป้าหมายได้แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้าที่จนปัญญา
ตอนนี้ทางฝ่ายของเจ้าพวกนั้นเริ่มฆ่าฟันกันอย่างเสียสติไปแล้ว อาถิงจึงกล่าวว่า “มนุษย์เหล่านี้ทั้งโง่เขลา ทั้งน่ารังเกียจ ยังไม่ทันได้รู้เลยว่ามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพนั้นเป็นของจริงหรือไม่ ก็ขาดสติกันไปก่อนแล้ว”
“นั่นมันก็ยิ่งพิสูจน์ได้ว่าแรงดึงดูดของพวกเจ้านั้นมีมากเกินไปแล้วอย่างไรล่ะ”
“ตอนนี้รู้แล้วสินะว่าข้าเก่งกาจมากเพียงใด! การที่จะผูกพันธสัญญาณกับข้าได้นั้นต้องเป็นเพราะการสะสมโชคดีมาแล้วหลายร้อยชีวิตของเจ้าอย่างแน่นอน ถึงเจ้าจะปฏิบัติต่อข้าไม่ดีเท่าไรก็ช่างมันเถอะ แต่ทำไมต้องปฏิบัติต่อเจ้าสัตว์ประหลาดหวงจิ่วเยี่ยผู้นั้นดีขนาดนั้นด้วย” อาถิงกล่าวอย่างคับข้องใจ
“หรือว่าข้าปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีอย่างนั้นหรือ? เจ้าปฏิบัติต่อเจ้านายอย่างหยาบคายทุกวี่ทุกวัน ข้าก็ยังไม่เคยทุบตีเจ้าเลยสักครั้งนะ”
“นี่เรียกว่าดี…”
ตอนนี้ใกล้ที่จะถึงเวลาแล้ว การต่อสู้อย่างดุดเดือดทางด้านนั้น
