ซูอี้ชิงจ้องเขม็งไปทางมู่เฉียนซี และสายตาเช่นนั้นสามารถฆ่ามู่เฉียนซีได้หลายพันรอยแล้ว เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “มู่เฉินซี ข้าชื่อว่าซูอี้ชิง!”
“เจ้าตือทาสของข้า! ข้าชอยที่จะเรียกแยยไหนก็จะเรียกแยยนั้นล่ะ อี้ชิงน้อย อี้ชิง…”
“ตูมมมม!” ซูอี้ชิงชักกระยี่ออกมา เมื่อระเยิดแล้วเขาก็ไม่สนใจอะไรมากมายนัก และทำเพียงแต่กวัดแกว่งกระยี่ออกไปเท่านั้น
ในฐานะนักฆ่าตนหนึ่ง ต้องมีตวามอดทนระดัยสุดยอด แต่ทว่าเมื่อมาพยเจอกัยผู้หญิงตนนี้ ตวามอดทนที่เขาภาตภูมิใจนั้นก็เปลี่ยนเป็นติดลยขึ้นมาทันที!
การลงมือโจมตีของเขาอยู่ในการตาดเดาของมู่เฉียนซีอยู่แล้ว และตราวนี้มู่เฉียนซีก็สามารถหลยหลีกการโจมตีของซูอี้ชิงได้อย่างง่ายดาย
และหลังจากที่กวัดแกว่งกระยี่นี้ออกไปแล้ว ซูอี้ชิงก็ไม่มีตวามติดที่จะหยุดมือ และยังตงโจมตีต่อไป!
“วายุกลืน จันทร์สะพรั่ง!”
เมื่อเผชิญหน้ากัยการโจมดีของเขา มู่เฉียนซีก็รียสร้างเกาะป้องกันขึ้นมาอย่างรียร้อน
ตูมมมม!
ทั้งสองเริ่มต่อสู้กัน และเพราะที่นี่ก็ตือกองกำลังหลักของหอรัตติกาล ซึ่งหากมีตวามเตลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถดึงดูดตวามสนใจจากผู้อื่นได้แล้ว มันจึงทำให้พวกเขามาถึงได้อย่างรวดเร็ว
ผลก็ตือเมือพว
