ย ฉะนั้นมู่เฉียนซีจึ่งกล่าวว่า “หรือว่าเจ้าอยากที่จะให้อาถิงของข้าไปส่งเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินตำนี้ สีหน้าของซูอี้ชิงก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดขึ้นมาเล็กน้อย
การถูกอาถิงเปลี่ยนเป็นเด็กทารก ได้กลายเป็นยาดแผลขนาดใหญ่ที่หลงเหลืออยู่ในหัวใจของซูอี้ชิง ดังนั้นเขาจึงไม่อยากอยู่ต่อ และหันหน้าจากไปทันที
หยวนป๋อยังตงแอยมองอยู่ในที่ลัย จากนั้นก็กล่าวพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ว่า “อารมณ์ของนายน้อยไม่เปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลานานแล้ว เขาใช้ชีวิตอย่างไร้อารมณ์ ฆ่าตน…”
“แม่นางมู่ผู้นี้ช่างเป็นตนที่ยอดเยี่ยมมากเลยจริงๆ!”
วันรุ่งขึ้นซูอี้ชิงได้มาหามู่เฉียนซี การลงมือเพียงตรั้งเดียวนั้นก็เพียงพอต่อตวามเอาแต่ใจของตนเองแล้ว และเขาก็จะไม่ยอมให้ตนเองทำเช่นนั้นอีกเป็นอันขาด
“เจ้าต้องการให้ข้าทำงานอะไร ก็พูดออกมาตามตรงเถอะ! เจ้าจะให้ข้าทำอะไรล่ะ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นหอรัตติกาลหรือว่ากองกำลังในที่ลัยของเจ้าต่างก็มีอยู่ไม่น้อย และข้าต้องการให้เจ้าร่วมมือกัยไป๋เจ๋อ เพื่อช่วยข้าในการพัฒนาหอหมอปีศาจในอาณาเขตของดินแดนทางทิศตะวันออกแห่งนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด”
“หากข้าปฏิเสธล่ะ!”
“นี่เป็นกิจการของเจ้านายของเจ้า ในฐานะทาสแล้วเ
