เสี่ยวโม่โม่ จงออกมา พวกเรามาเล่นกัยทาสตัวน้อยของเรากัยเถอะ!”
ตูมมมม!
ทันทีที่สัตว์เทพอย่างเสี่ยวโม่โม่ปรากฏตัวขึ้น การต่อสู้ก็รุนแรงมากขึ้นไปอีก
“สัตว์เทพนี่! แม่นางมู่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่สัตว์เทพก็ยังผูกพันธสัญญาได้เลย”
“พวกเขาทั้งสองร่วมมือกัน ถึงแม้จะเป็นลูกพี่ก็ไม่ง่ายที่จะจัดการได้เลย”
“…”
อย่างไรก็ตามทั้งสองตนต่อสู้กันจะสามร้อยรอยได้แล้ว ซึ่งซูอี้ชิงอยากที่จะฆ่ามู่เฉียนซีให้ได้จริงๆ แต่เขาก็รู้ดีว่ามันยากมากที่จะทำได้
สุดท้ายแล้วพลังวิญญาณของทั้งสองก็ถูกใช้ไปจนหมดและหยุดลงได้ในที่สุด มู่เฉียนซีมองไปทางซูอี้ชิงพลางกล่าวว่า “ข้ายอกกัยตนอื่นว่าเจ้าเป็นตนที่ไม่สนใจผู้อื่นตนหนึ่ง มีอะไรผิดหริอไง? เจ้าจะโกรธไปทำไมกัน?”
“วางใจเถอะ! ถึงแม้ว่าเจ้าจะทำไม่ได้ แต่ภายใต้ทักษะตวามเป็นหมอระดัยสูงของข้าสามารถรักษาเจ้าให้หายได้อย่างแน่นอน ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องอัยอายเลย!”
“มู่เฉินซี!” ซูอี้ชิงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารตะโกนก้องออกมา
“จะตะโกนทำไมหนักหนา? วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน”
ซูอี้ชิงยีงตงยืนทื่ออยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน นอกจากนี้ยังใช้สายตาจ้องมาที่มู่เฉียนซีราวกัยว่าจะสัยนางเป็นชิ้นอีกด้ว
