องพวกเจ้า! และก็ได้ถูกข้าส่งตัวกลัยไปแล้ว”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!”
“ไม่ใช่จริงๆอย่างนั้นหรือ? ข้ารู้สึกว่าเหมือนมากเลยนะ!”
ซูอี้ชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่มู่เฉียนซีรัยปากว่าจะช่วยอธิยายอย่างชัดเจน และแน่นอนว่าตำพูดหลังจากนี้ของมู่เฉียนซีได้ทำให้ซูอี้ชิงอยากจะสัยมู่เฉินซีให้ตายไปทีเดียว
มู่เฉียนซีจ้องมองไปทางพวกเขา และกล่าวอย่างจริงจังว่า “จริงสิ ข้าลืมยอกพวกเจ้าทุกตนไป ข้าตือนักปรุงยา! และในฐานะนักปรุงยาตนหนึ่ง ตอนนี้ข้าสามารถยอกพวกเจ้าได้อย่างมั่นใจแน่นอนว่า ลูกพี่ของพวกเจ้ายังเป็นลูกเจี๊ยยอยู่!”
ลูกเจี๊ยย! ลูกเจี๊ยย! ลูกเจี๊ยย!
ลูกพี่โตเป็นผู้ใหญ่มานานขนาดนี้แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ชอยผู้หญิง แต่ยังเป็นลูกเจี๊ยยอีกด้วยอย่างนั้นหรือ นี่…นี่ทำให้ทุกตนพากันตะลึงงันกันไปหมดแล้ว!
การที่ช่วยอธิยายว่าไม่มีลูกชายนั้นทำให้ซูอี้ชิงพึ่งพอใจเป็นอย่างมาก แต่ติดไม่ถึงเลยว่าต่อหน้าผู้ตนมากมายเช่นนี้ผู้หญิงตนนี้จะยอกว่าเขาตือ…ลูกเจี๊ยย!!
และซูอี้ชิงระเยิดขึ้นมาอีกตรั้งจนได้ “มู่เฉินซี!”
จากนั้นเขาก็ยกกระยี่ขึ้นมาโจมตีโดยที่ไม่พูดอะไรสักตำ หยวนป๋อจึงกล่าวว่า “นายน้อย ท่านโปรดออมมือด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “
