จึงมิแปลกใจเลยที่ผู้หญิงคนนี้สามารถเข้ามายังอาณาเขตลึกลับของเขาได้อย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อาถิง ขอร้องล่ะ! นอกจากเจ้าแล้ว บนโลกใบนี้ก็ไม่มีใครสามารถทำได้อีกแล้ว”
“นั่นไม่ใช่เพราะว่าเจ้ามันไร้ประโยชน์หรอกหรือ เจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว ข้ารู้สึกว่าเขาที่เป็นเช่นนี้ดูแล้วจะสบายตากว่าก่อนหน้านี้มากนัก ให้เป็นอย่างนี้ไปนั่นแหละ!”
“ที่แท้อาถิงเจ้าก็ชอบเด็กเล็กนี่เองสินะ! ข้าดูไม่ออกเลย!”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว ในบรรดามนุษย์อย่างพวกเจ้าแน่นอนว่าเด็กเล็กเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดแล้ว”
“……”
อาถิงไม่อยากฟื้นให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม ดังนั้นเขาจึงพยายามเกลี้ยกล่อม ผลสุดท้ายแล้วอี้ชิงน้อยก็ไม่ได้ฟื้นตัวกลับมาอย่างง่ายดายเท่าไรนัก
เมื่อเห็นทั้งสองคนเถียงกันไปมา ซูอี้ชิงก็ได้แต่หดหู่ใจ และคิดว่าผู้หญิงคนนี้ลืมเขาไปจนสิ้นแล้วอย่างนั้นหรือ?
ในช่วงกลางดึก อี้ชิงน้อยถูกทำให้ตื่นขึ้น เขามองเห็นดวงตาสีเขียวอ่อนที่ดูเย็นชาเล็กน้อยคู่หนึ่ง
ถึงจะกล่าวว่าหนุ่มน้อยในตอนกลางวันนั้นหยิ่งผยองและชอบถกเถียงอย่างสดใส แต่ทว่าหนุ่มน้อยที่อยู่ต่อหน้าเขาในเวลานี้ กลับดูเหมือนเทพเจ้าที่มองทุกสรรพสิ่งเป็นราว
