“……”
ช่วงที่ผ่านมานี้ซูอี้ชิงได้ถูกมู่เฉียนซีจัดการอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งตอนนี้เขาก็ฟื้นตัวกลับมาแล้ว และหากไม่บ้าคลั่งเขาจะต้องถูกทำให้หายใจไม่ออกตายอย่างแน่นอน!
“อ๊ากกกก!”
“ลูกพี่ ได้โปรดออมมือด้วย!”
“พวกเราทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ? ช่วงนี้พวกเราดูแลนายน้อยเป็นอย่างดีเลยนะ! ลูกพี่ ถือว่าเห็นแก่นายน้อยท่านอย่าโหดร้ายต่อพวกเรานักเลย!”
“ใช่แล้ว! นอกจากนี้ข้ายังมอบสมบัติก้นหีบของข้าให้เขาไปหมดแล้วด้วย”
พวกเขาไม่พูดเสียยังจะดีกว่า เพราะทันทีที่พูดมันกลับทำให้ซูอี้ชิงยิ่งลงมืออย่างโหดเหี้ยมมากขึ้นกว่าเดิมเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม นักฆ่าที่ถูกซูอี้ชิงลากไปเป็นคู่ซ้อมในคืนนี้ต่างค่อนข้างน่าสังเวชมากเลยทีเดียว
และในวันรุ่งขึ้นมู่เฉียนซีก็ไม่เห็นอี้ชิงน้อยอีกแล้ว นางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อาถิงดีจริง ๆ เลย”
“เหอะ! ดีแค่ไหนกันเชียว ดีกว่านิรันดร์ ดีกว่าพิฆาตวิญญาณ? หรือดีกว่าคนชุดขาวนั่นกันล่ะ?”
อาถิงกล่าวออกมาหลายชื่อด้วยเสียงที่ฟึดฟัด “พูดคำไพเราะเสนาะหูที่ลวงหลอกเหล่านั้นก็ต่อเมื่อตอนที่อยากใช้งานข้าเท่านั้นแหละ เจ้าคิดว่าเจ้าจะหลอกข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
“อาถิงดีที่สุด เจ้าดีที่สุดแล้ว ดีที่สุดเลย!”
อาถิงจ้องม
