ายไปในอากาศในทันที เพราะตอนนี้จูเชว่ได้กระโจนเข้าใส่มู่เฉินซีที่ทรมานเขาอย่างหนักทั้งกายและใจอย่างกระตือรือร้นเช่นนั้น
ไอ้บ้าจูเชว่นี่ คิดไม่ถึงเลยว่าในสายตาของเขาจะมีแค่ผู้หญิงคนนี้เท่านั้น?
ตัวเขาเองมีหน้าตาที่งดงามยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวันที่ถูกผู้หญิงทำให้หลงใหลจนหัวปักหัวปําเช่นนี้ด้วย หรือว่าเขาลืมอะไรไปหรือเปล่า…
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม่ได้ให้ในสิ่งที่จูเชว่ปรารถนา และนางก็หลบหลีกอ้อมกอดที่เร่าร้อนนั้นของจูเชว่ไปอย่างว่องไว จากนั้นก็เอ่ยถามว่า “จูเชว่ เจ้ามาทำอะไรที่หอรัตติกาล? เจ้าสนิทกับซูอี้ชิงมากอย่างนั้นหรือ?”
จูเชว่กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สนิทมากเลยล่ะ ซีซี! อาชิงคือพี่น้องของข้าเอง ให้ข้าได้เห็นหลานชายตัวน้อยของข้าหน่อยสิ”
ในเมื่อกอดซีซีไม่ได้ เช่นนั้นก็ไปกอดหลานชายแทนก็แล้วกัน จูเชว่อุ้มอี้ชิงน้อยขึ้นมา เขาคลี่ยิ้มจนตาหยีพลางกล่าวว่า “ช่างเหมือนอาชิงมากเลยจริง ๆ!”
อี้ชิงน้อยพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และภายในใจก็เอาแต่กล่าวอย่างโกรธเคืองว่าเจ้ามันตาบอด เจ้าตาบอด!
คนอื่นอาจจะจำไม่ได้ หรือรู้สึกว่ามันยากที่จะเชื่อและไม่สามารถจินตนาการในแง่นี้ได้ แต่ทว่าทันทีที่จูเชว่ได
