้เห็นอี้ชิงน้อยเขาก็สามารถจำได้ในทันที
ถึงอย่างไรพวกเขาก็สนิทสนมราวกับพี่น้องแท้ ๆ อีกทั้งยังเป็นคู่ต่อสู้ที่อยากจะเอาชนะมากที่สุดอีกด้วย
จูเชว่หยิบขนมหวานชิ้นหนึ่งออกมาพลางกล่าวว่า “เป็นเด็กดีนะเด็กน้อย! ลุงรีบมาจนไม่ได้เอาอะไรมาให้เจ้าเลย จึงซื้อขนมหวานมาให้เจ้าได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น เจ้ากินเสียเถอะนะ!”
จูเชว่ยัดขนมหวานเข้าไปในปากของซูอี้ชิงอย่างอ่อนโยนเป็นอย่างมาก และสีหน้าของอี้ชิงน้อยก็พลันเปลี่ยนเป็นซีดเผือดขึ้นมาทันที นะ…นี่ นี่มันคือขิงหวาน!
คนที่สนิทสนมต่างก็รู้กันดีอยู่แล้วว่า เขานั้นไม่ชอบกินขิงมากที่สุด แม้จะกลายเป็นคนตัวเล็กไปแล้ว แต่ก็ยังคงเกลียดมันมากอยู่ดี!
ซูอี้ชิงอยากจะทุบคนจริง ๆ ไอ้หนูนี่มันจงใจแน่ เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าจำเขาได้ แต่กลับไปเข้าข้างมู่เฉินซีเสียได้ ให้ตายเถอะ!
“เอาล่ะ! ข้าอยากจะคุยธุระกับซีซีของข้าเสียหน่อย เด็กน้อยเจ้าเล่นเองอยู่คนเดียวไปก่อนนะ!”
จากนั้นจูเชว่และมู่เฉียนซีก็เข้าไปในห้องเพื่อพูดคุยกัน จูเชว่กล่าวว่า “ข้าได้รับความไว้วางใจจากท่านพ่อบุญธรรม ให้มาถามเจ้าว่าที่จริงแล้วอาชิงเป็นอย่างไรบ้าง?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้ารู้อยู่แล้วอย่างน
