ซูอี้ชิงสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ต้องคิดเรื่องไม่ดีอีกแล้วเป็นแน่
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปทางพวกเขาพลางกล่าวว่า “หากพวกเจ้าไม่ชอบให้ข้าล้อเล่น เช่นนั้นข้าก็จะไม่ล้อเล่นอีกต่อไปแล้ว! แม้ว่าเจ้าเด็กนี่จะไม่ใช่ลูกพี่ของพวกเจ้า แต่นี่คือลูกของลูกพี่ของพวกเจ้า!”
“เป็นไปไม่ได้! ลูกพี่ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วจะมีลูกได้อย่างไร?”
“เจ้าพูดจาเหลวไหล!”
มู่เฉียนซีบีบไปที่ใบหน้าของอี้ชิงน้อยพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเจ้าก็ลองดูให้ละเอียดถี่ถ้วนสิ! ลองดูที่ดวงตาคู่นี้ ว่ามันเหมือนลูกพี่ของพวกเข้าหรือไม่!”
ปกติซูอี้ชิงใช้การแปลงโฉม แต่เมื่อย้อนเวลากลับไปจนมีรูปร่างเป็นทารกเช่นนี้ มันจึงทำให้เขาไม่สามารถแปลงโฉมได้แน่นอนอยู่แล้ว แต่อย่างไรดวงตาคู่นี้ ก็ไม่ง่ายเลยที่จะใช้การแปลงโฉมเปลี่ยนมัน
ซูอี้ชิงกำลังพยายามที่จะส่งข้อความบางอย่างให้กับลูกน้องของเขา แต่เป็นเพราะดวงตาที่เหมือนกับซูอี้ชิงคู่นั้น จึงทำให้ลูกน้องแต่ละคนของเขาจ้องมองอย่างตกตะลึงกันไปหมดแล้ว
“มะ…เหมือนจริง ๆ ด้วย?”
“พวกเรายังโสดกันอยู่เลย! คิดไม่ถึงเลยว่าลูกพี่จะแอบไปคลอดลูกได้ ฮือออออ!”
“……”
ซูอี้ชิงโกรธจนแก้มของเขาป
