“อุแว้ อุแว้ อุแว้!” ซูอี้ชิงอยากที่จะเอ่ยปากออกไป แต่ผลสุดท้ายกลับมีแต่เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังออกมาเท่านั้น
มู่เฉียนซีจิ้มไปบนแก้มกลม ๆ ของเขาพลางกล่าวว่า “ตอนยังเล็กเจ้าค่อนข้างน่ารักเลยทีเดียว หน้าตาไม่เห็นจะเย็นชาเหมือนตอนโตเลย”
ที่จริงแล้วเจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?
ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมาที่มู่เฉียนซี ซึ่งนั่นก็ทำให้ยิ่งบ้องแบ๊วมากขึ้นไปอีก
แม้ว่าจิตสังหารจะปะทุออกมาจากกระดูกดำ แต่เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่ารักน่าชังเช่นนี้ ก็ไม่รู้สึกเหมือนถูกคุกคามเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เอาล่ะ ข้าไม่ใช่มู่หลินหลาง! แต่ข้าก็แซ่มู่เช่นกัน ข้ามีชื่อว่ามู่เฉินซี!”
มู่เฉินซี!
ชื่อนี้ แน่นอนว่าซูอี้ชิงคุ้นเคยดีอยู่แล้ว
นั่นคืออัจฉริยะที่ชนะเลิศอันดับหนึ่งของดินแดนทางทิศใต้แห่งราชวงศ์ตงหวง และความสามารถของนางกับมู่เฉินซีผู้นั้นก็มีความสอดคล้องกันมากจริง ๆ
“เจ้าเด็กน้อย หลังจากนี้ข้าคือเจ้านายของเจ้าแล้ว! เจ้าจงเปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยนและเชื่อฟังแต่โดยดี”
“อาถิง เจ้าอุ้มเขาไปสิ!”
“ทำไมต้องเป็นข้าด้วย! ข้าเกลียดเด็กน้อยมากที่สุดเลย!”
“ก็เจ้าเป็นคนเปลี่ยนเขา เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเป็นคนอุ้มเขาสิ!”
“เช่นนั้น
