มพวกเขาเหมือนตอนที่เคยถามผู้นำเกาะซานก่อนหน้านี้ แต่ผลสุดท้ายพวกเขาก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ที่หมู่เกาะเฮยสุ่ยแห่งนี้ยังมีใครรู้เรื่องเหล่านี้อีกบ้าง?”
“พวกเราเป็นเพียงผู้นำเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ชายขอบก็เท่านั้น บางทีผู้นำเกาะที่เก่งกาจเหล่านั้นน่าจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ความสามารถของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก ฉะนั้นเจ้าไม่มีทางจัดการได้ง่ายดายขนาดนั้นแน่” พวกเขากล่าวตอบ
“นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าจะสามารถยุ่งได้อีกต่อไปแล้ว เอาผลึกวิญญาณอำพันที่พวกเจ้าเก็บรวบรวมมาได้ทั้งหมดออกมามอบให้ข้าซะเถอะ!”
“เจ้าหมายความว่าอะไรกัน? คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้าปล้นผลึกวิญญาณอำพันเช่นนี้?” พวกเขากล่าวด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก
“จะพูดจาไร้สาระให้มากมายไปทำไม? ตอนนี้ข้าคือผู้ตัดสินใจว่าจะให้พวกเจ้าอยู่หรือตาย พวกเจ้าต้องการชีวิตหรือว่าผลึกวิญญาณอำพันกันล่ะ?”
“แต่ผลึกวิญญาณอำพันเป็นสิ่งของที่เบื้องบนสั่งมาให้เก็บรวบรวมไว้ หากเจ้าปล้นเอาผลึกวิญญาณอำพันไป ก็จะกลายเป็นการแย่งอาหารจากปากเสืออย่างสมบูรณ์ คนที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่คือเจ้าต่างหาก!”
พวกเขาไม่ได้เป็นห่วงมู่เฉียนซีอย่างหวังดี แต่เป็นเพราะมู่เฉียนซีได้วางยา
