ราเรียกมันว่าผลึกวิญญาณอำพัน ส่วนที่เป็นรูปธรรมว่าคือสิ่งใดนั้นพวกเราก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะพวกเราเพียงแค่ทำตามคำสั่งของเบื้องบนเท่านั้นเอง”
“คำถามข้อที่สาม เพราะเหตุใดถึงต้องให้พวกเราผสมแก่นเลือดลงไปในผลึกวิญญาณอำพันนี้ด้วยล่ะ”
“เรื่องนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจเช่นกัน ข้าเพียงแค่ทำงานแทนคนอื่นเท่านั้นเอง”
หลังจากที่ถามไปแล้วไม่รู้อะไรสักอย่าง กลิ่นอายของมู่เฉียนซีก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที
ผู้นำเกาะกล่าวพร้อมเหงื่อที่ไหลท่วมว่า “เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ฆ่าข้าไม่ได้! มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องตายอย่างน่าอนาถเป็นแน่”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ได้! ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ฉะนั้นจงมอบผลึกวิญญาณอำพันที่พวกเจ้าเก็บรวบรวมมาได้ทั้งหมดให้ข้าซะ”
ผู้นำเกาะกล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้ หากเบื้องบนรู้ว่าเป้าหมายในการโจมตีของเจ้าคือผลึกวิญญาณอำพันแล้วละก็ เจ้าจะต้องตายอย่างน่าอนาถแน่!”
“จะให้หรือว่าไม่ให้?” มู่เฉียนซีเหลือบมองไปทางพวกเขาอย่างเย็นชา
ผู้นำเกาะผงะไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าตนเองถูกสาวน้อยผู้นี้ทำให้หวาดกลัวเสียแล้ว และจากนั้นเขาก็ได้มอบแหวนเก็บสิ่งของของตนเองให้นางไป
เพราะผลึกวิญญาณ
