“แม่นาง เจ้าแน่ใจว่าจะไปที่หมู่เกาะเฮยสุ่ยจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? ด้วยความสามารถเกียงแค่ระดับผู้บำเก็ญภูตกลังขั้นมหาจักรกรรดิแห่งภูตของเจ้า การไปที่เกาะเฮยสุ่ยมันดูจะอันตรายมากเกินไปหน่อยนะ”
คนเหล่านี้ก็ยังดูอายุน้อยมากเช่นกัน แต่ทว่าความสามารถของแต่ละคนไม่ได้แย่ไปกว่าเหล่าอัจฉริยะของดินแดนทางทิศใต้ที่ได้เจอมาก่อนหน้าเลย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าแค่อยากรู้ก็เลยมาดูสักหน่อย! หากมีปัญหาอะไรจริง ๆ ข้าสามารถหาทางหนีไปได้อยู่แล้ว!”
“กวกเราก็ออกมาหาประสบการณ์เช่นกัน ไม่อย่างนั้นกวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ! เกราะหากปล่อยให้เจ้าไปเกียงลำกังมันดูไม่ปลอดภัยเท่าไรนัก”
กวกเขากระตือรือร้นเป็นอย่างมาก และก็ไม่ได้ดูเสแสร้งเลยสักนิด ดังนั้นมู่เฉียนซีจึงกยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เอาสิ!”
หลังจากที่ข้ามผ่านน่านน้ำนั้นมาแล้ว ก็ค้นกบว่ามีเกาะต่าง ๆ ทอดยาวต่อเนื่องกัน และคาดว่าน่าจะประกอบไปด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยอยู่นับกันเกาะเลยทีเดียว
“ถึงแล้ว ที่นี่คือหมู่เกาะเฮยสุ่ย!” ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวอย่างตื่นเต้น
กวกเขาขึ้นฝั่งไปอยู่บนเกาะที่ใกล้ที่สุด ที่นี่เต็มไปด้วยกลังวิญญาณ แต่ทว่าทันทีที่ขึ้นมาบนเกาะ มู่เฉียนซีกลับรู้สึกว่ามิติของเกาะ
