ยนซีแข็งแกร่งมาก ซึ่งมันก็ทำให้โม่ซวนรู้สึกวางใจได้
แต่หลังจากที่นางวางแผนการทั้งหมดแล้ว มู่เฉียนซีก็ถามขึ้นมาว่า “โม่ซวน ข้าเตรียมจะออกจากดินแดนทางทิศใต้ของราชวงศ์ตงหวงเพื่อไปหาประสบการณ์ เจ้าว่าข้าควรที่จะไปดินแดนทางทิศตะวันออกดี? หรือว่าควรไปทางดินแดนทางทิศตะวันตกดีล่ะ?”
“เจ้าจะหนีอีกแล้วรึ จะทำตัวเป็นเสือนอนกินอีกแล้วหรืออย่างไร!”
โม่ซวนมองไปทางมู่เฉียนซีด้วยแววตาที่ชั่วร้าย เขาที่สงบเสงี่ยมอยู่เสมอในเวลานี้แทบอยากจะกลืนกินมู่เฉียนซีเข้าไปอยู่แล้ว
นางคือเจ้าของหอที่ขาดความรับผิดชอบมากที่สุดที่เขาเคยพบเคยเจอมาเลย
หากต้องการที่จะขยายการพัฒนาไปยังสถานที่อื่น ๆ แน่นอนว่านั่นมันเป็นเรื่องที่ทำยากที่สุดเรื่องหนึ่งอยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะโยนทุกอย่างมาให้เขาอย่างไร้มโนธรรมเช่นนี้!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อย่าโกรธไปหน่อยเลยน่า! เจ้าก็ดูเจ้าสิ ทั้งจูเชว่และฉงหมิงต่างก็บรรลุเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์กันหมดแล้ว มีเพียงแค่ข้าเท่านั้นที่ยังเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตที่อ่อนแออยู่เลย! ข้าต้องการที่จะรีบหาทางบรรลุเป็นผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นปราชญ์แห่งภูตให้ได้เร็วที่สุด”
แม้ว่
