หัวใจของท่านอ๋องจิ่วเยี่ยนั้นดำจนดำมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ไม่ให้เขาเป็นคนดับไฟก็ไม่เป็นไร เขาจุดไฟกับซีที่นี่อีกครั้งก็ได้
ถึงเขาจะถูกซีจุดไฟมามากแล้ว แต่ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยก็มีเคล็ดลับในการจุดไฟที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
มู่เฉียนซีสั่นสะท้านไปทั้งตัว และจ้องมองจิ่วเยี่ยด้วยความโกรธพลางกล่าวว่า “เจ้า…”
“ใครบอกว่าข้าต้องการรางวัลเช่นนี้กัน”
“รางวัลที่ส่งออกไปแล้ว ข้าไม่รับคืนหรอกนะ” จิ่วเยี่ยกล่าวตอบ
ทันทีที่เพลิงลุกไหม้ สติสัมปชัญญะทั้งหมดของมู่เฉียนซีก็ลดน้อยลง และมันก็ไหลไปตามความนึกคิดที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจ หลังจากที่เข้าไปพัวพันกับจิ่วเยี่ย สุดท้ายนางก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับเจ้าหมาป่าที่น่ากลัวตัวนี้เสียแล้ว
“ดับมัน!” นางพูดคำหนึ่งนี้ออกมาอย่างชัดเจน
“อยากให้ใครมาดับมันอย่างนั้นหรือ?” จิ่วเยี่ยกล่าวถาม
ในเวลานี้ดวงตาของมู่เฉียนซีแดงก่ำ นางจ้องมองไปที่หวงจิ่วเยี่ยด้วยดวงตาที่เบิกกว้างพลางกล่าวว่า “แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้าอยู่แล้ว หวงจิ่วเยี่ย!”
“ข้าต้องการเจ้า! ต้องการเจ้า!” คำพูดสองคำสุดท้ายของมู่เฉียนซีหนักแน่นมากขึ้นไปอีก
มุมปากของจิ่วเยี่ยกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าเข้มที่มักจะไร้ความรู้สึกคู่นั้นในเวลา
