นี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่กำลังมองไปยังมู่เฉียนซี จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่าว่า “ได้สิ! ข้าจะดับให้เอง!”
จุดจบของการที่ให้นายท่านจิ่วเยี่ยช่วยดับไฟ นั่นก็คือเรื่องที่ต้องจัดการหลังจากการต่อสู้ของพวกเขาทั้งหมดได้ถูกมู่เฉียนซีทิ้งเอาไว้ให้เป็นภาระคนอื่นเสียแล้ว
ฉงหมิงโกรธจนแทบที่จะล้มโต๊ะอยู่แล้ว ส่วนจูเชว่ก็มีสีหน้าที่มืดมนเป็นอย่างมาก และตอนนี้บนใบหน้าของไป๋เจ๋อก็ไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป
แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะท่านอ๋องจิ่วเยี่ยผู้นั้นโหดเหี้ยมมากเกินไป
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นเลย และเอาแต่อยู่กับจิ่วเยี่ยตลอด
ถึงอย่างไรปัญหาร้ายแรงก็ได้ถูกจัดการไปแล้ว เช่นนั้นก็ควรที่จะให้วันหยุดกับตนเองบ้าง
และในวันหยุดที่ร้อนแรงเช่นนี้ จิ่วเยี่ยก็ทำตามอำเภอใจเช่นเคย อีกทั้งเขายังพยายามที่จะใกล้ชิดด้วยวิธีต่าง ๆ อีกด้วย
ในตอนที่ทั้งสองเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ มู่เฉียนซีก็ได้สังเกตเห็นว่าช่วงไม่กี่วันมานี้จิ่วเยี่ยมีบางอย่างที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย
เพราะดูเหมือนว่าเขาจะทำตามอำเภอใจมากขึ้น อีกทั้งยังทิ้งร่องรอยเอาไว้ลึกขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย
ทันทีที่มู่เฉียน
