ซีขยับแขน นางก็สามารถที่จะควบคุมจิ่วเยี่ยได้ชั่วขณะหนึ่ง
“เจ้าใกล้จะต้องกลับไปแล้วใช่หรือไม่?” ถึงบนใบหน้าของเขาจะสามารถปกปิดความอาลัยอาวรณ์ได้ แต่ทว่าก็ยังมีการกระทำบางอย่างที่สามารถแสดงถึงอารมณ์ของเขาได้เช่นกัน
ทั้งสองสัมผัสกันอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ แล้วมู่เฉียนซีจะไม่รู้สึกได้อย่างไร
จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “อื้ม! ข้าหาวิธีเข้าไปยังเหวนรกได้แล้ว และข้าว่าจะลองไปดูสักหน่อย”
นางได้จ้องเข้าไปที่ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นแล้วกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย การไปที่ยังเหวนรกนั่นมีอันตรายหรือไม่?”
แม้การเข้ามาคลอเคลียของจิ่วเยี่ยจะไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึกที่ต้องการจากกันชั่วนิรันดร์ แต่การอยู่ร่วมกันของทั้งสองก็ทำให้นางสามารถสัมผัสได้ถึงความอาลัยอาวรณ์ของจิ่วเยี่ย และเมื่อเทียบกับการแยกทางกันก่อนหน้านี้หลายครั้ง ดูเหมือนว่าจะมีความแตกต่างกันอยู่เล็กน้อย
เพียงแต่มันมีความแตกต่างที่เล็กน้อยมาก แต่เมื่อใส่ใจใครสักคนแล้ว นางก็สามารถค้นพบมันได้ด้วยการรับรู้อันแข็งแกร่งได้ไม่ยาก
ความอ่อนไหว และความห่วงใยที่มีต่อเขาเช่นนี้ ดูเหมือนว่าจะทำให้ภายในหัวใจของจิ่วเยี่ยถูกมู่เฉียนซีจุดไฟขึ้นมาอีกครั้ง
เขาตอบกลับไปว่า “ข้ามีความพอดีอยู่
