ไม่ว่าจะไปที่ไหนข้าก็สามารถที่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน นั่นเป็นเพราะซีกำลังรอข้าอยู่ และซีก็กำลังทำงานหนักเพื่อข้าอยู่อีกด้วย”
จิ่วเยี่ยจูบลงบนเปลือกตาของมู่เฉียนซี แล้วกล่าวต่อไปว่า “ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า เพราะการไปยังเหวนรกนั้นมีความเสี่ยงอยู่เล็กน้อย แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้ตนเองเกิดปัญหา จนทำให้ไม่ได้กลับมาเจอเจ้าอีก เพียงเพื่อเอาดีกิเลนมาให้ได้หรอก”
มู่เฉียนซีพุ่งตรงเข้าไปแล้วกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้าเชื่อใจเจ้า!”
ความใกล้ชิดก่อนที่จะต้องจากกันนั้น ดูเหมือนว่าจะทำให้ต้องเหน็ดเหนื่อยอยู่เช่นเคย และนอกจากนี้จิ่วเยี่ยยังไม่คิดที่จะหยุดด้วย…
หลังจากที่รอให้มู่เฉียนซีไม่มีแรงพอที่จะอาละวาดเขาจนหลับสนิทไปแล้ว จิ่วเยี่ยก็กล่าวว่า “สุ่ยจิงอิ๋ง!”
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวว่า “กิเลนแห่งนรก แม้แต่เจ้าเองก็ยังไม่รู้ถึงความตื้นลึกของมัน บวกกับคำสาปนั่นในตัวของเจ้าด้วย ตัวเจ้าในตอนนี้ค่อนข้างที่เสี่ยงมากเลยทีเดียว! หวังว่าเจ้าคงจะไม่โกหกซีเอ๋อร์หรอกนะ”
“ข้าไม่มีทางโกหกนางอยู่แล้ว” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ลำแสงสีฟ้าสว่างวาบแล้วหายไป ตอนนี้จิ่วเยี่ยก็ได้ออกไปจากแดนซวนเทียนแล้ว
ในตอนที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
