งถูกกลิ่นอายที่ตนเองคุ้นเคยปกคลุมเอาไว้
แต่ความเย็นยะเยือกนั้นกลับทำให้รู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นไปสบตากับดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้น แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จิ่วเยี่ย เจ้ามาได้บังเอิญจริง ๆ เลย!”
“ปล่อยมือซะ!” พิฆาตวิญญาณกล่าวอย่างโกรธเคือง
เปลวเพลิงที่น่าสะพรึงกลัวนั้นกลิ้งไปมา จิ่วเยี่ยจึงเหลือบมองไปอย่างเย็นชา จากนั้นพลังแห่งความมืดก็ทะลักออกมา และเตรียมที่จะกวาดล้างไปยังคนที่รกหูรกตาเหล่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พิฆาตวิญญาณ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเริ่มการต่อสู้นะ! รอให้จิ่วเยี่ยฟื้นตัวได้แล้ว เจ้าจะประลองกับเขาเมื่อไรก็ได้ ตอนนี้เจ้าก็หักห้ามใจหน่อยเถอะ”
พิฆาตวิญญาณกล่าวว่า “ดูท่าลูกแมวน้อยจะมั่นใจในตัวเขามากนะ เขาจะไปสามารถฟื้นตัวอย่างรวดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร!”
“เจ้าคิดผิดแล้ว ข้ามีความมั่นใจในตัวข้าเองต่างหากล่ะ”
สีหน้าของพิฆาตวิญญาณเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาอยากจะต่อสู้ อยากจะฆ่าคน ซึ่งมันไม่สามารถที่จะควบคุมได้อย่างสมบูรณ์
พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีแผ่กระจายออกไป และได้บีบบังคับให้พิฆาตวิญญาณที่เกือบจะคลั่งอยู่แล้วให้กลับไปยังมิติจิตวิญญาณเสีย ซึ่งพิฆาตวิญญาณก็กำลังจะระเบิดอ
