ยู่มะรอมมะร่อแล้ว
“ลูกแมวน้อย เจ้านี่…เจ้านี่ช่างดีจริง ๆ เลย! พอหวงจิ่วเยี่ยมาเจ้าก็ทิ้งขว้างข้าอย่างไม่ใยดี เขามีดีอะไรกันฮะ?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าก็แค่ไม่อยากให้พวกเจ้าต้องมาเปลืองแรงในเวลาที่สำคัญเช่นนี้ อย่าโกรธไปเลยน่า”
“จะให้ข้าไม่โกรธได้อย่างไรกัน!” ยิ่งมู่เฉียนซีพูดพิฆาตวิญญาณก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก
จิ่วเยี่ยกวาดมองไปที่คนสองสามคนที่อยู่บริเวณโดยรอบเหล่านั้น จากนั้นก็ดึงมู่เฉียนซีแล้วหายวับไป…
“อื้อ!” ริมฝีปากของนางถูกผนึกไว้อย่างไม่คาดคิด และจิ่วเยี่ยก็ใช้วิธีการเช่นนี้ถ่ายทอดความคิดถึงอันยาวนานของเขาส่งไปยังนาง
แขนทั้งสองข้างของมู่เฉียนซีกอดเขาเอาไว้แน่น และดูราวกับว่าทั้งสองจะจุมพิตกันตราบสิ้นดินฟ้าอย่างไรอย่างนั้น
ฉงหมิงกล่าวว่า “เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งมาก และไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพิฆาตวิญญาณผู้นั้นเลย”
สีหน้าของจูเชว่มืดมนลงทันที ฉงหมิงกล่าวว่า “ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งขนาดนี้แต่กลับตาบอดไปหน่อยนะ!”
“ฮู้ว!” ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ถูกปล่อยออกมาจากการคุมขัง และนางที่หายใจได้อย่างยากลำบากก่อนหน้านี้ก็รีบหายใจเข้าอย่างรวดเร็ว
จิ่วเยี่ยกระซิบที่ข้างหูมู่เฉียนซีว่า “อีกรอบได้หรือไม่?”
“ไม่ได
