“ไป รีบไปเร็วเข้า ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว” คนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ และสีหน้าของทุกคนก็แสดงออกถึงความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ไปหรือ? มายังตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลของข้าแล้ว พวกเจ้าคิดว่ายังจะหนีไปได้อีกอย่างนั้นหรือ?”
ในตอนที่พวกเขากำลังจะพุ่งทะยานออกไป ก็ค้นพบว่าภายในบริเวญโดยรอบทั่วทั้งห้องโถงใหญ่นั้นได้ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์สีดำอย่างแน่นขนัดเสียแล้ว
ปังง!
พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่ในการตัดเถาวัลย์เหล่านี้ออกไป แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใช้พลังมากเพียงใด ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งรอยตื้น ๆ เอาไว้บนเถาวัลย์ที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กดำหมื่นปีก็มิปานนี้ได้เท่านั้น
พรวด พรวด พรวด!
ไม่เพียงแต่เปิดเส้นทางไม่ได้เท่านั้น แต่พวกเขากลับถูกเถาวัลย์พัดจนกระเด็นออกไปอีกด้วย
“อ๊ากกก! ช่วยด้วย อ๊ากก!”
“ท่านพี่หวงฝูช่วยข้าด้วย…”
“……”
วันนี้ซึ่งเป็นวันที่เป็นมงคลยิ่ง แต่ห้องโถงใหญ่ที่จัดงานแต่งงานในเวลานี้ กลับเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปหมด
“อ๊ากกกกก!” ในเวลานี้คุณชายเมิ่งที่ถูกฉู่หลีทำร้ายจนบาดเจ็บเริ่มหายใจติดขัดแล้ว เมื่อคนผู้นี้ไม่มีอันตรายแล้ว ดังนั้นฉู่หลีจึงถอยกลับไปอยู่ข้างกายมู่เฉีย
