นซีอย่างระวังตัว
และไม่ว่าใครก็ตามที่เข้าใกล้มู่เฉียนซีล้วนถูกเขาขับไล่ออกไปจนหมด
คนที่อยากจะหนีไปต่างก็ถอยกลับมาอย่างถอดใจ พวกเขาต่างหันไปมองทางเจ้าตำหนักเมิ่งพลางกล่าวว่า “เจ้าตำหนักเมิ่ง พวกเรามีความสัมพันธ์อันดีกับตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลมาโดยตลอด ไม่มีอะไรที่กระทบกระทั่งกัน เหตุใดเจ้าถึงต้องทำเช่นนี้กับพวกข้าด้วย”
“ใช่แล้ว! ข้าเลื่อมใสศรัทธาเจ้ามากถึงเพียงนี้ เจ้าตำหนักเมิ่ง เจ้าสามารถทำเรื่องที่เสียสติเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?”
“เจ้าตำหนักเมิ่ง เจ้าพูดออกมาตามตรงเถิด! จะต้องทำเช่นไรถึงจะยอมปล่อยพวกข้าไป”
เจ้าตำหนักเมิ่งคลี่ยิ้มอย่างสดใสพลางกล่าวว่า “ความจริงแล้วทุกท่านไม่ควรที่จะโทษข้านะ”
ไม่โทษนาง เช่นนั้นจะให้โทษผู้ใดกัน?
เจ้าตำหนักเมิ่งกล่าวต่อไปว่า “แน่นอนว่าต้องโทษมู่เฉินซีน่ะสิ! หากมู่เฉินซีไม่สร้างความวุ่นวายในงานแต่งงานของลูกสาวข้า เมื่อถึงตอนนั้นพวกท่านคงสามารถอิ่มหนําสําราญไปกับเหล้ามงคลได้แล้ว หลังจากที่อิ่มหนําสําราญแล้วก็จะตกอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน และตายไปอย่างไม่ต้องรับรู้และทุกข์ทรมานใด ๆ อีกเลย ซึ่งดีกว่าต้องตายไปอย่างหวาดกลัวเช่นตอนนี้มากมายนัก”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าตำหนักเมิ่ง พวกเขาก
