ิ่งสองแม่ลูกผู้ไร้ยางอายคู่นี้ ไม่รับผิดชอบใช่ไหม! ไม่ยอมรับสินะ!
ได้ ให้พวกเขาใช้เวลาให้เต็มที่เลยแล้วกัน!
“อื้อ!” ในเวลานี้ เมิ่งเสี่ยวชิงที่เจ็บปวดจนสลบไปก็ได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว
“กรี๊ดดด! เซี่ยโหวจือ เซี่ยโหวจือ…เหตุใดเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่ล่ะ? อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ…”
หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เมิ่งเสี่ยวชิงก็ทำท่าราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็เข้าไปเกาะแข้งเกาะขาแม่ของตนเองพลางกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่น
เมื่อผู้นำตระกูลเซี่ยโหวได้ยินเมิ่งเสี่ยวชิงตะโกนเรียกชื่อลูกสาวของตนเอง เขาก็มองไปที่นางทันที
ในเวลานี้เมิ่งเสี่ยวชิงก็กล่าวขึ้นมาว่า “อย่ามาหาข้า เป็นมู่เฉินซี เป็นมู่เฉินซีที่เป็นคนทำร้ายเจ้าจนตาย อย่ามายุ่งกับข้านะ”
ผู้นำตระกูลเซี่ยโหวกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “มู่เฉินซี เจ้าเป็นคนทำร้ายลูกสาวของข้าจนตายจริง ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะไม่กล้ายอมรับเช่นนี้”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมาอย่างสงบนิ่งว่า “ท่านผู้นำตระกูลเซี่ยโหว ท่านฟังต่อไปก่อนเถอะ”
จากนั้นเมิ่งเสี่ยวชิงก็กล่าวต่อไปว่า “หากไม่ใช่เพราะมู่เฉินซีจัดการยากเกินไป ข้าก็คงไม่ต้องฆ่าและใช้เลือดของเจ้ามาสังเวยดอกไม้วิญญาณหลับใหลเช่นนี้หรอก”
“หากเจ
