ินะ เช่นนั้นพวกเราก็มาเล่นด้วยกันเถอะ!”
ยาน้ำขวดหนึ่งได้ถูกมู่เฉียนซีโยนออกไป
ปัง ปัง ปัง!
สายลมที่กรรโชกแรงทำให้ขวดยาน้ำเหล่านั้นระเบิดออก และยาน้ำเหล่านั้นก็สาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน
เถาวัลย์ปีศาจเหล่านี้ยังคงไล่ล่ามู่เฉียนซีอยู่อย่างไม่ลดละ และเมิ่งเสี่ยวชิงก็ยืนอยู่อีกด้านเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณ
นางที่ได้เห็นมู่เฉินซีวิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนในตอนนี้ รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก
และในเวลานี้เอง จากเดิมที่เถาวัลย์ปีศาจเหล่านี้ควรจะต้องไล่ล่ามู่เฉินซี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะกลับมาโจมตีเมิ่งเสี่ยวชิงแทน
ซึ่งเรื่องเช่นนี้แม้แต่เมิ่งเสี่ยวชิงเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเช่นกัน ดังนั้นในตอนที่เถาวัลย์ปีศาจนั้นพุ่งเข้ามาโจมตี นางจึงไม่ได้มีการตอบสนองในทันทีนั่นเอง
เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายเมิ่งเสี่ยวชิงจึงใช้พลังจิตวิญญาณควบคุมเถาวัลย์ปีศาจเหล่านั้น แต่ทว่ามันกลับไม่ได้ผล…
พรวด!
เถาวัลย์ปีศาจเหล่านั้นพุ่งผ่านหน้าท้องของเมิ่งเสี่ยวชิงออกไป จากนั้นเมิ่งเสี่ยวชิงก็ใช้กระบี่ดัดมันออก แต่ทว่าใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือที่แย้มยิ้มในก่อนหน้านี้นั้น ตอนนี้ไม่มีเลือดฝาดแล้วแม้แต่น้อย
นางกล่าวพลางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “นะ…นี่…นี่มันจะเป็น
