ะในเวลานี้นางก็ยังไม่อยากที่จะแตกหักกับตำหนักเทพวิญญาณหลับใหลอย่างสมบูรณ์ ถึงอย่างไรเสียตอนนี้นางก็ยังไม่รู้ถึงความล้ำลึกของพวกเขาเลย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวโม่โม่ เรียกเปลวเพลิงคืนกลับมาเถอะ!”
“เจ้าค่ะ นายท่าน!”
ทันทีที่เสี่ยวโม่โม่เคลื่อนไหว เพลิงหงส์อมตะแห่งความมืดนั้นก็หายไปอย่างสมบูรณ์ มู่เฉียนซีพุ่งไปทางคุณชายรองเมิ่ง และใช้เท้าเหยียบลงไปบนปากแผลสีดำสนิทนั่น
“โอ้ยยย!” คุณชายรองเมิ่งส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“เจ็บเหลือเกิน เจ็บจะตายอยู่แล้ว…”
“รีบปล่อยเร็วเข้า! เร็วสิ…”
“เจ้าอยากถูกฆ่าอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ตอบคำถามข้ามาข้อหนึ่ง ศิษย์พี่ของข้าอยู่ที่ใด? มิฉะนั้นจะถือว่าเจ้าไม่เอาแขนข้างนี้อีกแล้ว”
คุณชายรองเมิ่งกล่าวว่า “ข้าไม่รู้จริง ๆ ศิษย์พี่คนนั้นของเจ้าเป็นสมบัติที่ล้ำค่ายิ่งของน้องสาวของข้า นอกจากพี่ใหญ่ น้องสาวของข้าและท่านแม่แล้ว คนอื่นก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหน”
มู่เฉียนซีใช้แรงเหยียบลงไปหนักขึ้นอีก พลางถามว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าไม่รู้จริง ๆ”
“โอ้ยยยย…” เขากรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนามากกว่าปกติ
“เจ้าจะต้องเชื่อข้า เชื่อข้าสิ! ข้า…”
“เรื่องแ
