ค่นี้ก็ไม่รู้ แล้วเจ้าจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะ?”
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ท่านแม่ของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่” แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับความโปรดปรานมากนัก แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกชายที่ท่านแม่คลอดออกมาด้วยตนเอง และจะให้คนนอกคนหนึ่งมาสังหารเขาในอาณาเขตของพวกเขาได้อย่างไร
มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ได้! ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่คำเหล่านั้นที่เจ้าพูดออกมาในวันนี้ ข้าและเพื่อนของข้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ดังนั้น…”
ธาตุวายุได้เปลี่ยนจนกลายเป็นดาบวายุเล่มหนึ่ง และมันก็กวัดแกว่งเป็นมุมโค้งที่กลางอากาศ จากนั้นก็พุ่งตรงเข้าไปหาเขา…
“เจ้าต้องการจะทำอะไร? เจ้าบอกว่าเจ้าจะไม่ฆ่าข้าไม่ใช่หรือ?”
ดาบวายุเล่มนั้น เกือบที่จะตัดลงไปที่คอของเขา สีหน้าของคุณชายรองเมิ่งซีดเผือด และเขาก็กลัวจนฉี่เกือบที่จะราดออกมาอยู่แล้ว
ซวบ!
ดาบวายุเล่มนั้นทิ้งรอยแผลไว้บนต้นคอของเขา แต่กลับไม่ได้ทำให้ถึงชีวิต
เขาไม่ได้สูญเสียชีวิตนี้ไป แต่ทว่าทันใดนั้นเอง ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้น ทำไมข้างล่างมันเย็น…
“อ๊ากกกกก!” เสียกรีดร้องโหยหวนจวนจะขาดใจดังขึ้น เขาถูกตัดแล้ว ถูกตัดไปแล้ว…
“จะ…เจ้า…” เขาโกรธเกรี้ยวจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว
