ลบหลีกหรืออย่างไร? มู่เฉินซี!” การแสดงออกของเมิ่งเสี้ยวยิ่งโหดร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ และการกวัดแกว่งแต่ละครั้งก็ยิ่งดุร้ายขึ้นอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “โอ้! ข้าไม่หลบ เช่นนั้นเจ้าก็จัดการสิ่งเหล่านี้เอาก็แล้วกัน!”
นางโยนอาวุธลับออกมานับไม่ถ้วน และทันใดนั้นการโจมตีที่มีเล่ห์เหลี่ยมก็พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
ปัง ปัง ปัง!
แน่นอนว่าเมิ่งเสี้ยวไม่โดนการโจมดี แต่มันกลับทำให้เขาโกรธเคืองมากอยู่ดี
เส้นเลือดบนมือที่ถือหอกยาวอยู่นั้นกระตุกอย่างรุนแรง “อาวุธลับ! เจ้านี่ต่ำช้านัก”
“ก่อนหน้านี้เจ้ายังใช้ดอกไม้นั่นลอบโจมตีข้า เพื่อดึงดูดให้เข้าตกอยู่ในความฝัน ข้าใช้อาวุธลับเล็กน้อยแค่นี้เอง นี่เป็นแค่การใช้วิธีแบบตาต่อตาฟันต่อฟันต่างหาก”
ฟิ้ว!
และมีเสียงแหวกอากาศเสียงหนึ่งดังออกมาอีกครั้ง เมิ่งเสี้ยวอยากจะเล่นกับนาง เช่นนั้นนางจะเล่นเป็นเพื่อนเขาเอง อย่างไรเสียเมื่อถึงตอนนั้นคนที่ถูกเล่นจนตายก็ต้องเป็นเขาอยู่แล้ว
เมิ่งเสี้ยวกวาดเข้าไปอีกครั้ง เงาของการกวัดแกว่งเปลี่ยนไปมาอย่างฉับพลันอยู่ตลอดเวลา ซึ่งดูเหมือนจริงแต่ก็ดูราวกับเป็นภาพลวงตาด้วยเช่นกัน
“คราวนี้ ดูสิว่าเจ้าจะหลบหลีกได้อย่างไร!” เขากล่าวอย่างเ
