ไม่แพ้…”
เวลานี้พัดวิหคเฟิงหลิงจ่ออยู่บนคอของเขา มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ไม่แพ้อย่างนั้นหรือ?”
เมื่อเมิ่งเสี้ยวมองเห็นเจตนาฆ่าที่เย็นยะเยือกในแววตาของนาง ทันใดนั้นก็พูดคำว่า ‘ไม่แพ้’ ไม่ออกอีกแล้ว เขากลัวว่าทันทีที่ทำให้หญิงสาวคนนี้โกรธ ศรีษะของเขาจะถูกทำให้ตกลงไปบนพื้นจริง ๆ
เจ้าตำหนักเมิ่งกล่าวว่า “ในเมื่อรู้ผลแพ้ชนะแล้ว เช่นนั้นก็รีบหยุดมือเสียเถอะ! เจ้าเด็กเสี้ยวเอ๋อร์ผู้นี้บุ่มบ่ามมากเกินไปแล้ว ข้าต้องขอโทษเจ้าแทนเขาด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าตำหนักเมิ่ง หากจะขอโทษแล้วละก็คงจะต้องมีความจริงใจเสียหน่อย! ข้ายอมรับคำท้าทายของคุณชายสี่เมิ่งแล้ว ไม่ทราบว่าท่านเจ้าตำหนักจะสามารถเป็นผู้ตัดสิน และให้ข้าได้พบกับศิษย์พี่ฉู่หลีของข้าได้หรือไม่!”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะขัดขวาง แต่ทว่ากฏต้องมาก่อน แม่นางมู่โปรดเห็นใจด้วย! ฉู่หลีคือคู่หมั้นคู่หมายของเสี่ยวชิง หรือเจ้าคิดว่าข้าจะทำให้ฉู่หลีอึดอัดใจอย่างนั้นหรือ? งานแต่งใกล้ที่จะจัดขึ้นมาแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นก็สามารถเจอเขาได้แล้ว” เจ้าตำหนักเมิ่งกล่าว
“ได้! ในเมื่อท่านไม่ยอมให้ข้าเจอกับศิษย์พี่ ถึงอย่างไรท่านก็ต้องให้ข้าพบกับท
