ร้ายเจ้าได้ ลูกแมวน้อยเจ้าต้องจำไว้ให้ดี!”
มู่เฉียนซีมองไปทางเขาแล้วกล่าวว่า “ขอโทษนะ ถ้าข้าไม่จำล่ะ?”
ดวงตาที่กระหายเลือดคู่นั้นฉายแววเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที “หากจำไม่ได้แล้วละก็ เช่นนั้นข้าก็คงจะดูดเลือดของเจ้าลูกแมวน้อยออกมาให้หมด และกักขังจิตวิญญาณของเจ้าไว้ในสถานที่ที่มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นได้น่ะสิ”
มู่เฉียนซีหันกลับไปแล้วกล่าวว่า ”เจ้าคิดว่าผู้ผูกพันธสัญญาอย่างข้าจะกินหญ้าหรืออย่างไร? สถานะเจ้าอยู่ต่ำที่สุด เหตุใดถึงได้เสียงดังเพลงนี้ อย่าฝันไปหน่อยเลย คิดว่าคนอื่นเขากินหญ้าไปหมดเลยหรืออย่างไร?”
“ลูกแมวน้อย เจ้าหาเรื่องโดนตีหรือ!” พิฆาตวิญญาณกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “เจ็บเหลือเกิน! ท่านพิฆาตวิญญาณผู้สง่างามรังแกคนบาดเจ็บ”
“ก็แค่รังแกลูกแมวน้อยของข้าเท่านั้น ไม่มีคนรู้หรอก”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็หันกลับไป และไม่สนใจเขาอีก
หลังจากที่ผ่านไปครู่หนึ่ง มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า ”ถนนของผู้แข็งแกร่งมักเต็มไปด้วยขวากหนาม นับประสาอะไรกับข้า ข้าในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง แต่ว่าก็ไม่อยากจากพวก
