ก็สามวันขอรับ!”
“สามวันรึ ช้าจริง!” พิฆาตวิญญาณไม่พอใจ
นิรันดร์ เจ้าหมอนั่นเมื่อตอนจะใช้ประโยชน์กลับไม่อยู่ ทางที่ดีที่สุดเขาน่าจะนอนให้ตายไปเสียเลย
พิฆาตวิญญาณเฝ้ามู่เฉียนซีเอาไว้ และไม่ยอมให้ผู้ใดก็ตามเข้ามาใกล้ แม้แต่ฉงหมิงก็ตาม
“นายท่าน ท่านไม่กินอะไรมาสามวันแล้ว จะไม่เป็นไรจริง ๆหรือ?” มีบางคนกล่าวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้นของพิฆาตวิญญาณจ้องมองไปที่เขาแล้วกล่าวว่า ”เจ้าแน่ใจหรือว่าจะให้ข้าเพลิดเพลินไปกับการกินอาหาร? ที่นี่ไม่เห็นจะมีอะไรน่าอร่อยเลย?”
ทันทีที่ถูกพิฆาตวิญญาณจ้องมอง คนผู้นั้นก็รู้สึกว่าตนเองตกใจมากจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว
“นายท่าน เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้ว!”
อาหารของพิฆาตวิญญาณก็คือจิตวิญญาณ ยิ่งเป็นจิตวิญญาณที่ชั่วร้ายและแข็งแกร่งมากเท่าไรเขาก็ยิ่งชอบมัน
แม้ที่นี่จะเป็นป้อมปราการของนักหลอมอาวุธ แต่นักปรุงยาที่เลี้ยงไว้ก็ไม่ใช่หมอเถื่อนแต่อย่างใด การวินิจฉัยของเขาไม่ผิดพลาด และในวันที่สามมู่เฉียนซีก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
ทันทีที่ลืมตาขึ้น นางก็เห็นดวงตาที่เป็นเหมือนกับทับทิมสีแดงอันเปรียบดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าก็มิปานคู่หนึ
