่ง
พิฆาตวิญญาณก้มต่ำลงมามองมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ลูกแมวน้อย ลืมตามาเห็นข้าเป็นคนแรก เจ้าประหลาดใจมากหรือไม่!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พิฆาตวิญญาณ ระวังคำพูดของเจ้าด้วย!”
“อื้ม! นายท่านตื่นขึ้นมาด้วยสติที่ไม่เลวเลย อีกทั้งยังมีแรงมาสั่งสอนข้าด้วย” มุมปากของพิฆาตวิญญาณกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“ถอยออกไปให้ไกลข้าหน่อย”
“ไม่ง่ายเลยที่ข้าจะฟื้นฟูพลังอันน้อยนิดขึ้นมาได้ นายท่านอย่ารังเกียจข้านักเลย”
“ข้าก็รังเกียจเจ้ามากมาโดยตลอด! พิฆาตวิญญาณแม้แต่การรู้จักประมาณตนของเจ้าก็ไม่มีเลยอย่างนั้นหรือ?”
ความอันตรายฉายชัดอยู่ในด้วยสายตาของพิฆาตวิญญาณ ”นายท่าน ท่านรังเกียจข้าเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าข้าจะโกรธจนทำอะไรขึ้นมาอย่างนั้นหรือ? ตอนที่ท่านอ่อนแอเช่นนี้ หากตอนนี้ข้าฉวยโอกาสขึ้นมา คงไม่เกิดผลดีต่อท่านแน่”
“เมื่อก่อนข้าอ่อนแอยิ่งกว่านี้เจ้ายังไม่ลงมือ แต่เจ้าจะมาลงมือตอนนี้ ไม่กลัวที่จะเสียเปรียบบ้างรึ?”
พลังวิญญาณของมู่เฉียนซีระเบิดออกมา และมันก็ส่งผลกระทบต่อตราประทับจิตวิญญาณของพวกเขา ”ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว อย่าอวดดีเกินไปนัก!”
“อีกอย่าง ข้าหิวแล้ว!
