”
ถึงพิฆาตวิญญาณจะโมโหเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวนั้นแล้ว เขาจะทนทำให้นางหิวได้อย่างไร
“อื้ม! นายท่านรักษาตนเองให้ดีเถอะ มิเช่นนั้นคงจะหมดสนุกเป็นแน่”
มู่เฉียนซีฟื้นขึ้นมาแล้ว และยังอยากอาหารมากอีกด้วย ซึ่งนี่ทำให้ฉงหมิงถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอก เพียงแต่หากจะให้ลุกขึ้นได้ในตอนนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่ยากลำบากเกินไป
พิฆาตวิญญาณกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นายท่าน อยากให้ข้าป้อนท่านหรือไม่?”
“หากให้เจ้ามาป้อนข้า ไม่สู้ให้มังกรเพลิงมาป้อนข้าเสียยังจะดีกว่า”
แววตาของพิฆาตวิญญาณที่เคยมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยรอยยิ้ม เริ่มเย็นยะเยือกมากขึ้นเรื่อย ๆ ”ข้าจะโกรธเจ้าจริง ๆ แล้วนะ!”
ความโมโหของทั้งสองคนอันตรายเป็นอย่างมาก และตอนนี้ฉงหมิงก็เตรียมพร้อมที่จะลงมือแล้ว
แต่ผลสุดท้ายมู่เฉียนซีก็กล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “เช่นนั้นเจ้าก็โกรธไปเถอะ! อย่าโกรธจนตายก็พอ”
หากโกรธจนตายกระบี่ของนางก็ไม่มีจิตวิญญาณกระบี่กันพอดีน่ะสิ
แม้ว่าจะไม่มีแรงลุกขึ้นมา แต่ก็ยังพอมีแรงที่จะกินข้าวได้อยู่
หลังจากที่นางอิ่มหนำสำราญแล้วก็กินยาเข้าไปอีกไม่น้อย และมู่เฉียนซีก็รู้สึ
