กง่วงขึ้นมาอีกครั้ง
นางมองไปที่ฉงหมิงแล้วกล่าวว่า “เจ้าหมอนี่ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้พวกเจ้าใช่หรือไม่?”
“ไม่มี!” ฉงหมิงกล่าวตอบ
มู่เฉียนซีหันไปมองพิฆาตวิญญาณแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นก็กลับไปได้แล้ว อย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้า”
“เพราะไม่มีข้าอยู่ เจ้าถึงได้ถูกคนอื่นรังแกจนกลายเป็นเช่นนี้ เจ้ายังจะกล้าไล่ข้ากลับไปอีกหรือ?” พิฆาตวิญญาณจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยแววตาที่ลุกโชน
“ช่วงนี้ข้ารู้สึกหิวขึ้นมาแล้ว อีกทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบตัวนายท่านก็น่าสนใจด้วย ฉะนั้นข้าจะไม่กลับไประยะหนึ่ง”
พิฆาตวิญญาณหยิบเอาปอยผมของมู่เฉียนซีขึ้นมาคลึงเล่น พลางกล่าวอย่างชั่วร้ายว่า ”หรือว่า นายท่านอยากจะบีบบังคับข้ากันล่ะ”
มู่เฉียนซีรู้สึกง่วงมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทิ้งท้ายไว้แค่เพียงว่า “แล้วแต่เจ้า!”
.
.
ฉงหมิงรู้ว่าการปรากฏตัวของชายชุดแดงเลือดผู้นี้ไม่ใช่ความบังเอิญ ทั้งสองรู้จักกัน และบอกไม่ได้ว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี หรือมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกันแน่
เขาเดินออกไปพลางกล่าวว่า “ทางจูเชว่ตอบจดหมายกลับมาหรือยัง?”
“เรียนคุณชาย ทางคุณชายจูเชว่ตอบจดหมายกลับมาแล้วขอรับ”
ข้อมูลของจดหมาย
