าวว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ค่อย ๆ ลองศึกษาไป ข้าขอออกไปก่อน!”
ทันทีที่มู่เฉียนซีเดินออกไป ก็เห็นคนใช้แววตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาจ้องมองมาที่มู่เฉียนซี
“แม่นางมู่ ท่านทำได้อย่างไรกัน? ห้องหลอมอาวุธของคุณชาย ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเข้าไปได้! แต่ว่าท่านกลับเข้าไปข้างใน และไม่ถูกโยนออกมาด้วย”
“หรือว่าในที่สุดคุณชายก็รู้แจ้งแล้ว!”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวว่า “พวกเจ้าคิดมากไปแล้ว วันนี้ข้ายุ่งมาทั้งวัน ข้าหิวแล้วล่ะ! รีบไปเตรียมสำรับอาหารมาเร็ว”
“ขอรับ!”
หลังจากที่รอถึงสามวัน มู่เฉียนซีก็พึ่งจะได้เห็นฉงหมิง
ใต้ตาของฉงหมิงในเวลานี้ดำคล้ำ บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายจนน่าทึ่ง
“ข้าหลอมอาวุธลับสองอันนี้ออกมาได้แล้ว เจ้าลองตรวจดูสิ!”
ทันที่ที่มู่เฉียนซีหยิบเอาอาวุธลับทั้งสองมาดู ก็ค้นพบว่าเขาหลอมมันได้สำเร็จแล้วจริง ๆ อีกทั้งไม่ได้แย่ไปกว่าของนางเลยด้วย แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นนักหลอมอาวุธมาได้ครึ่งทางเท่านั้น
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ยอดเยี่ยมมาก! เจ้านี่ช่างเป็นนักหลอมอาวุธที่เก่งกาจจริง ๆ!”
เขาที่ถูกมู่เฉินซีทำให้โมโห และต้องต่อสู้กันม
