คุยละก็ เช่นนั้นก็อย่าเสียเวลามากนักเลย”
เมื่อคิดถึงเป้าหมายของตนเอง ฉงหมิงก็ได้แต่ข่มความโกรธเกรี้ยวเอาไว้
เมื่อได้เห็นอาหารค่ำที่ดูน่าอร่อยบนโต๊ะ เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในอาณาเขตของเขา ฉะนั้นเขาจึงกวาดสายตามองไปที่คนที่อยู่โดยรอบอย่างเคร่งขรึม
และตอนนี้มู่เฉียนซีก็เริ่มเดินเครื่องแล้ว “มองอะไรอยู่ได้? เจ้าไม่เปิดข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”
วันนี้เป็นหนึ่งวันที่ค่อนข้างเหนื่อยเลยทีเดียว และในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรอีกมู่เฉียนซีก็ไม่เกรงใจแล้วกันเช่นกัน
การเคลื่อนไหวนั้นสง่างาม แต่ความเร็วในการทำลายล้างอาหารนั้นดูไม่น่ากึงใจเท่าไรนัก ฉงหมิงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้าไม่กลัวติดคอตายหรืออย่างใร”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วกล่าวว่า “หากข้าติดคอตาย ที่เจ้าจับข้ามาก็เปล่าประโยชน์สิ เช่นนั้นก็แช่งข้าให้มันน้อย ๆ หน่อย”
เมื่อได้ยินคำตอบของมู่เฉียนซี ฉงหมิงก็เกือบจะสำลักแทน
หลังจากที่อิ่มหนำสำราญแล้ว ฉงหมิงก็กล่าวว่า “ตามข้ามา!”
มู่เฉียนซีตามเขาไป จากนั้นก็ไปยังห้องหนังสือของฉงหมิง
มู่เฉียนซีหาที่ที่เหมาะสมแล้วนั่งลงอย่างเกียจคร้าน นางกล่าวว่า “เจ้าระดมกำลังมากมายเช่นนี้บุกไปเชิญข้ามาถึงสถานที่ของเจ้า ไม่ทราบว่ามีอะ
