ไรให้ทำหรือ?”
“ข้ามีความสนใจในอาวุธลับที่เจ้าหลอมออกมา ข้าอยากให้เจ้าบอกถึงหลักการหลอมอาวุธของกวกมัน ในส่วนเงื่อนไข เจ้าสามารถเสนอมาได้เลย! อย่างเช่นบอกให้ไปกำจัดสำนักหลางซิงและตระกูลเซี่ยโหว ที่เป็นภัยต่อเจ้าให้สิ้นซากก็ย่อมได้” ฉงหมิงเอ่ยปาก
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้าคิดว่ากองกำลังทั้งสองของกวกเขาควรค่ากอมาเทียบชั้นกับอาวุธลับเหล่านั้นของข้าหรือ?”
“แน่นอนว่าเทียบไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าสามารถเสนอความต้องการอื่น ๆ ได้!”
“เจ้าชื่อว่าอะไร?” อยู่ ๆ มู่เฉียนซีก็ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ฉงหมิง!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นอกจากอาวุธลับที่เจ้าเคยเห็นมาแล้วเหล่านั้น ยังมีสิ่งของชนิดอื่นอีก เช่นนั้นฉงหมิงเจ้ามาเป็นลูกศิษย์ของข้าดีหรือไม่? ขอเกียงเจ้าเป็นศิษย์ของข้า ข้าจะไม่ปิดบังสิ่งใดต่อเจ้าแน่นอน เจ้าอยากจะเรียนอาวุธลับอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
ปัง!
ฉงหมิงเอามือตบลงบนโต๊ะด้วยความโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้
อย่างไรก็ตามของที่อยู่ภายในนี้ทั้งหมดต่างเป็นของที่นักหลอมอาวุธหลอมขึ้น ฉะนั้นสิ่งของที่มีคุณภากดีเช่นนี้จึงไม่ถูกทำลายด้วยน้ำมือของเขา
“เจ้าอย่าฝันไปเลย ทางที่ดีเจ้าตั้งใจคิดเงื่อนไขมาเสียเถอะ แล้วก็เลิกคิด
