รที่จะฆ่าข้า ตอนที่อยู่สำนักเจี้ยนเหมินก็สามารถลงมือได้อย่างง่ายดายแล้ว เหตุใดต้องทำเรื่องยุ่งยากอย่างการพาข้ามาที่ฐานลับของพวกเจ้าเช่นนี้ด้วย!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างสงบนิ่งมาก
“แน่นอนว่าตอนนั้นข้าไม่ได้อยากฆ่าเจ้า แต่ทว่าตอนนี้ ข้ากลับอยากจะฆ่าเจ้าขึ้นมาแล้ว!” จิตสังหารที่เย็นยะเยือกระเบิดออกมา เขาอยากที่จะเห็นร่องรอยแห่งความหวาดกลัวปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าเล็ก ๆ นั่น
ด้วยเหตุนี้มู่เฉียนซีจึงกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า “มีจิตสังหารที่อ่อนแอถึงเพียงนั้นก็อย่าได้มาโอ้อวดต่อหน้าข้าเลย เจ้าไม่รู้หรือว่ามันน่าอายมากน่ะ?”
ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่มู่เฉียนซีราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุออกมาอย่างไรอย่างนั้น และมันยังเหมือนกลับราชสีห์อัคคีที่กำลังเกรี้ยวกราดก็มิปาน อีกทั้งยังมีความคิดที่อยากจะพุ่งกระโจนเข้าใส่มู่เฉียนซีเพื่อฝังเขี้ยวลงไปบนคอของนางเสียเหลือเกินอีกด้วย
“ท่านพี่ อย่าพูดจาไร้สาระมากไปนักเลย! รีบตั้งสำรับอาหารเถอะ เมื่อข้าอิ่มหนำสำราญแล้ว ตอนนั้นท่านอยากให้ข้าทำสิ่งใด? ทุกอย่างก็จะคุยกันได้อย่างง่ายดายขึ้น” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ารู้ว่าข้าต้องการให้เจ้าทำอะไรอย่างนั้นหรือ?” ฉงหมิงกล่าว
