ามเท่าไร เพราะเขาเตรียมตัวที่จะหันหลังเดินจากไปแล้ว
ตุบ!
แต่ทว่าในเวลานี้ ก็ได้มีหินก้อนหนึ่งร่วงลงมาจากปากถ้ำอย่างกะทันหัน และหลงเซินก็หลบหลีกอย่างรวดเร็ว
แม้จะเป็นแค่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แต่ราวกับว่ามันจะตกใจกับบางสิ่งที่เป็นอันตรายเหล่านี้ และลำแสงสีฟ้าอ่อนนั้นก็พุ่งมาทางหลงเซินด้วยความรวดเร็ว
หลงเซินได้ระเบิดการโจมตีของพลังธาตุอัคคีออกมาตามสัญชาตญาณ และได้โจมตีมันเข้าใส่แสงสว่างสีฟ้าอ่อนเหล่านั้น
เปลวเพลิงไม่เพียงแต่จะทำลายแสงสว่างนั้นไม่ได้ แต่กลับยิ่งทำให้แสงสว่างเหล่านั้นมีขนาดใหญ่เพิ่มขึ้นมาอีก
หลงเซินต้องการที่จะหนีออกไปข้างนอก แต่ทว่าแสงสว่างเหล่านั้นกลับเข้ามาล้อมเขาเอาไว้แล้ว
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ!
การโจมตีของเขาไร้ประโยชน์ต่อพวกมัน และเขาก็ทำได้เพียงหลบหลีกเท่านั้น
แต่ทว่าจำนวนของเจ้าพวกนี้มีมากเกินไป หากเขาไม่ระมัดระวังก็อาจจะถูกพวกมันปกคลุมไปจนมิดเลยก็ได้
พรึ่บ!
ทันใดนั้นแขนเสื้อก็ไปสัมผัสโดนแสงสว่างนั้นเพียงเล็กน้อย และเปลวเพลิงสีน้ำเงินก็ลุกโชนขึ้นมาทันที แต่ด้วยความพยายามเพียงชั่วพริบตาเดียวมันก็หายไป
“เซินเอ๋อ!” ในเวลานี้ฉินเฟิงจู่ก็กระวนกระวายใจจนแทบจะสิ้นสติอยู่แล้ว
สายแร่แห่ง
