“ไม่ถอย!” คุณหนูของสมาคมการค้าเฮยอวิ๋นกล่าวอย่างขุ่นเคือง
นางไม่เชื่อว่าท่านพี่มู่หรงจะไม่เห็นแก่หน้าของนาง และพาหญิงสาวคนนี้ขึ้นไปยังชั้นที่สี่ด้วย!
ในเมื่อคนผู้นี้ไม่ถอย มู่หรงโช่วที่เป็นคนค่อนข้างตรงไปตรงมา ก็ลงมือโยนคนผู้นี้ออกไปจนพ้นทางทันที
“กรี๊ดด!” คุณหนูเฮยร้องออกมาอย่างโหยหวน
“คุณหนู!” แน่นอนว่าต้องมีคนเข้ามาช่วยนาง และไม่ปล่อยให้นางล้มลงไปกองอยู่บนพื้นอยู่แล้ว
“ไปเถอะ!” มู่หรงโช่วกล่าว
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ท่าทางการเคลื่อนไหวของมู่หรงโช่วเหนือความคาดหมายของนางไปมากเลยทีเดียว
คุณชายมู่หรงกล้าแม้กระทั่งโยนคุณหนูของสมาคมการค้าเฮยอวิ๋นออกไป แน่นอนว่าคนของสมาคมการค้าเฮยอวิ๋นต่างก็ไม่กล้าที่จะทำให้เขาต้องขุ่นเคืองและไม่กล้าขวางมู่เฉียนซีด้วย เช่นนั้นทั้งสองจึงขึ้นไปยังชั้นที่สี่อย่างราบรื่น
“ทำอะไรให้มันเร็วหน่อย อย่าให้เสียเวลา หรือไม่ก็เอามันไปทั้งหมดนั่นแหละ” มู่หรงโช่วกล่าวอย่างรีบร้อน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถึงแม้จะรู้ว่าคุณชายมู่หรงร่ำรวย แต่ทว่าของเหล่านี้หากไม่ใช้ก็ไม่ต้องซื้อหรอก!”
“ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ทางนี้ด้วย ข้าเอามันทั้งหมดนี่แหละ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“ขอรับ!
