“แม่สาวน้อยผู้นี้นี่ อารมณ์ของคุณชายไม่ดีจริง ๆ แล้วเจ้ายังมายั่วยุเขาเช่นนี้อีก…เฮ้อ!” ผู้อาวุโสหลายท่านกล่าวอย่างทอดถอนใจ
“พวกท่านไม่ต้องกังวล! ข้าไม่กลัวเขาหรอก! พาเขาไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ! คาดว่าคงจะตื่นตอนหัวค่ำนู้นล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าว
“อื้ม!”
และมู่เฉียนซีก็กำลังจะจากไปเช่นกัน เพียงแต่ด้านนอกในเวลานี้มีคนรออยู่มากมาย และพวกเขาต่างก็มองมู่เฉินซีอย่างเลื่อมใส
นางสามารถที่จะเผชิญหน้ากับศิษย์พี่มู่หรงตอนกำลังเกรี้ยวกราดและออกมาโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังกล้าพูดจาไร้สาระอย่างเรื่องที่ต้องการให้ศิษย์พี่มู่หรงไปเป็นลูกศิษย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่แม้แต่ผู้นำสมาคมก็ยังไม่กล้าที่จะพูดเช่นนี้ออกมาเลย แต่ทว่าแม่นางมู่กลับทำมันลงไปแล้ว
ช่างยอดเยี่ยมมากเลยจริง ๆ!
“เช่นนั้น แม่นางมู่ เจ้าพึ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก อยากที่จะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อยหรือไม่!”
“สมาคมนักหลอมอาวุธแห่งนี้สำหรับเจ้าน่าจะอันตรายเกินไปหน่อย หรือว่าเจ้าจะลี้ภัยออกไปที่อื่นก่อน”
“หากศิษย์พี่ตื่นขึ้นมา น่าจะต้องโมโหมากกว่าเดิมเป็นแน่”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ก็ดีเหมือนกัน! เช่นนั้นศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงนำทางให้ข้าหน่อยได้หรือไม่
