มู่เฉียนซีก็หยิบเอาแผนที่แผ่นหนึ่งออกมา และให้พวกเขาแยกตัวกันออกไปในแต่ละพื้นที่
พวกเขาเขินอายเล็กน้อย มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “หากแยกกันแล้วละก็ ตอนที่มู่หรงโช่วต้องการจะตามหาข้าจะได้ไม่ง่ายเท่าไรนัก และข้าก็ไม่ได้เปราะบางถึงขนาดนั้น”
“เช่นนั้นแม่นางมู่เจ้าก็ระวังด้วย หากมีคนที่มีตาแต่หามีแววไม่ต้องการที่จะมารังแกแม่นางมู่ ก็ให้นำเครื่องหมายสัญลักษณ์ของสมาคมนักหลอมอาวุธออกมา และถึงจะเป็นคนของสำนักเจี้ยนเหมินก็ไม่กล้าที่จะไม่ให้เกียรติ”
หลังจากที่แยกทางกับพวกเขาแล้ว มู่เฉียนซีก็ได้เริ่มกวาดของทั้งหมดมาจากร้านขายยาขนาดใหญ่ทั่วทั้งเมืองเจี้ยนเหมิน
แม่นางน้อยที่ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้ แน่นอนว่าในปีนี้นางเป็นคนแรกที่พวกเถ้าแก่ร้านขายยาเหล่านี้ได้เห็น ซึ่งพวกเขาต่างก็ชื่นชอบเป็นอย่างมาก
หลังจากที่เดินซื้อของจากร้ายขายยาทั้งหมดเสร็จแล้วมู่เฉียนซีก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วคลี่ยิ้มกล่าวว่า “อื้ม! ดูเหมือนว่ามู่หรงโช่วน่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว”
ในเมื่อซื้อสมุนไพรวิญญาณแล้ว มู่เฉียนซีก็เตรียมตัวที่จะไปซื้อพวกหินแร่เหล่านั้นด้วย
มีสมาคมการค้าหลอมอาวุธอยู่ที่นี่ด้วย และทั่วทั้งเมืองเจี้ยนเหมินมีสถานที่ที่ซื้อขายหิน
