่างนั้น แม้นางจะคล้ำไปสักเล็กน้อย แต่ทุกวันก่อนออกจากบ้านนางก็เสียเวลาแต่งหน้าอย่างละเอียดอ่อนทุกครั้ง ผิวพรรณก็ดูเหมือนไข่ที่ปลอกแปลือกออกแล้วก็มิปาน แล้วท่านพี่มู่หรงพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?
“แล้วก็ ข้ามู่หรงโช่วต้องการจะพาใครสักคนขึ้นไปยังชั้นสี่ ดังนั้นก็คงไม่มีผู้ใดกล้ามาขวางทางข้าหรอก!” ในฐานะที่เป็นนักหลอมอาวุธอันดับหนึ่ง ทำให้มู่หรงโช่วเป็นคนป่าเถื่อนเช่นนี้ และสำหรับคนที่มาทำให้เขาต้องเสียเวลา แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้มีมารยาทดีถึงขนาดนั้นอยู่แล้ว
มู่หรงโช่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถอยไป!”
.
.
