นี้ของเขาก็ไม่อาจที่จะระงับมันเอาไว้ได้จริง ๆ
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปใกล้มู่หรงโช่ว แล้วยิ้มอย่างชั่วร้ายพลางกล่าวว่า “ศิษย์ที่รัก เจ้าพิจารณาดูให้ดีเถิด! แต่ว่าตอนนี้เจ้าไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ”
มู่หรงโช่วกล่าวว่า “จะ…เจ้าพูดอีกรอบซิ!”
มู่หรงโช่วที่อ่อนเปลี้ยกระโจนออกไปราวกับเสือดาวอย่างไรอย่างนั้น คิดอยากที่จะพุ่งเข้าไปกัดที่คอของมู่เฉียนซี แต่ผลก็คือเขารู้สึกง่วงนอนขึ้นมากะทันหัน และดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ปิดลงอย่างฉับพลัน
“เจ้าทำอะไรคุณชายของพวกเราน่ะ?”
นี่เป็นแรงกดดันในการจู่โจมเป็นของระดับผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ แต่มู่เฉียนซียังคงยืนอยู่เบื้องหน้าของพวกเขาอย่างนิ่งสงบ “ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย เพียงแค่ทำให้เขาหลับไปเท่านั้นเอง ถึงอย่างไรเขาที่โมโหเสียขนาดนี้แล้ว แม้ว่าข้าจะไปแล้วแต่เขาคงไม่ยอมที่จะพักผ่อนดี ๆ หรอก”
หลังจากที่พวกเขาตรวจสอบร่างกายของมู่หรงโช่วแล้ว ก็ค้นพบว่ามู่หรงโช่วเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้น และไม่มีสภาพอย่างอื่นอีก
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าได้เป็นกังวลขนาดนั้น หรือคิดว่าข้าจะทำร้ายลูกศิษย์อันล้ำค่าของข้าอย่างนั้นหรือ”
“แม่นางมู่ ท่านโปรดเห็นใจสักหน่อย คุณชายมั
